ေကာင္းကင္ကိုၿမင္ဖူးသလား
ဒီပိုစ္႔ေလးကိုေတာ့ Magazine တခုမွာပါတဲ့ စာတိုကေလးတခုကေနရတဲ့ အကီႏိုရဲ႕ ခံစားခ်က္ကေလးကိုၿပန္လည္မွ်ေ၀တာပါ။ မိဘေတြက ကိုယ္ေမြးထားတဲ့ သားသမီးေတြကို သိပ္စိုးရိမ္တတ္ၾကတယ္။ ေဘးဒုကၡေတြ အႏၱရာယ္ေတြေတြ႕မွာစိုးရိမ္ၾကလို႕ ဆံုးမစကားေတြ ပူပန္တာေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ သားသမီးေတြကို ဆံုးမတတ္ၾကတယ္။ တခါတေလေတာ့ သူတို႕ေတြရဲ႕ စိုးရိမ္စိတ္ၾကီးမားမႈေတြဟာ ေဘးဒုကၡေတြကို မၿဖစ္ေအာင္တားဆီးေပးေနတာထက္ သားသမီးေတြကို စဥ္းမ်ဥ္းၾကီးတခုေအာက္မွာ ရွင္သန္ေနရသလို ၿဖစ္ေစတတ္ပါတယ္။ စာတိုေလးက အေဖနဲ႔ အေမဟာ ကြ်န္ေတာ္ကို လမ္းသြားရင္ ခလုတ္တိုက္မွာ ေခ်ာ္လဲမွာ အနာတရၿဖစ္မွာစိုးရိမ္တတ္ၾကတယ္ ဒါေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္လမ္းသြားတိုင္း ကြ်န္ေတာ့္ေၿခေထာက္ေတြကိုပဲ အၿမဲငံုၾကည့္ခဲ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ္ တခါမွ ေခ်ာ္မလဲခဲ့ဘူး၊ၿပဳတ္မက်ဘူးဖူး၊အနာတရမၿဖစ္ခဲ့ဖူးဘူး ဒါေပမဲ့ ေကာင္းကင္ၾကီး ဘာအေရာင္မွန္းကြ်န္ေတာ္မသိခဲ့ဘူး မိုးတိမ္တိုက္ေတြ ဘာအေရာင္မွန္းကြ်န္ေတာ္မၿမင္ဖူးခဲ့ဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လမ္းသြားတိုင္း အၿမဲေခါင္းငံုထားခဲ့လို႕ပဲ။ စာသားေလးနဲ႕ေပးၿခင္တဲ့ရသကို ခံစားႏိုင္ၾကမယ္လို႕ထင္ပါတယ္။ ဒီလိုပဲ အကီႏိုတို႕လည္း လမ္းေတြကိုေလ်ာက္ဖို႕ စတင္ေၿခလွမ္းတဲ့အခါ အကီႏိုတို႕ရဲ႕ မိဘေတြ အုပ္ထိန္းသူေတြရဲ႕ အၾကံေပးမႈေတြ၊တိုက္တြန္းမႈေတြ၊အမိန္႕ေတြ၊ေတာင္းဆိုသံေတြကိုၾကားဖူးၾကမွာပါ။ အကီႏိုတို႕ေလ်ာက္ခ်င္တဲ့လမ္းတိုင္းကို အကီႏိုတို႕ေလ်ာက္လွမ္းႏိုင္ခဲ့လား။ ေလ်ာက္လွမ္းေနတဲ့ လမ္းေတြမွာေရာ ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကသလား။ အကီႏိုတခါေရးဖူးတဲ့ စာသားေတြလိုပါပဲ ။ မိဘဆိုတာဘယ္ေတာ့မွ မေကာင္းတာကိုလမ္းမညြန္ဖူး သူတို႕မွားသြားခဲ့ရင္လည္း ေစတနာအမွားလို႕ပဲ သတ္မွတ္ေပးပါ။ တကယ္ေတာ့ မိဘနဲ႕ သားသမီးၾကားမွာ နားလည္မႈရွိသင့္တယ္။ Generation gap အရ တေယာက္နဲ႕တေယာက္အၿမင္ၿခင္းမတူညီႏိုင္ေပမဲ့ ေနရာတိုင္းမွာ မိဘကၾကီးမွန္တယ္ သားသမီးကၾကီးမွားတယ္လို႕ မယူႏုိုင္သလို။ မိဘေတြရဲ႕အၿမင္ေတြဟာ ေခတ္မမွီေတာ့ လမ္းေဟာင္းၾကီးေတြလို႕ မေတြးေစခ်င္ဘူး။ ဒီလမ္းေဟာင္းၾကီးေတြကို သူတို႕အရင္ေလ်ာက္ဖူးလို႕ ဘယ္ေနရာမွာ ဆူးရွိမွန္း ဘယ္ေနရာမွာ ေရကန္ရွိမွန္း သိေနႏိုင္တာပါ။ ဒါေၾကာင့္မိဘေတြ အေနနဲ႕လည္း တခါတေလေတာ့ သူတို႕ကို ေရကန္ရွိရာသြားပါေစ။ ေရကန္ကို သူတို႕ အစြမ္းအဆနဲ႕ရွာေဖြႏိုင္ခြင့္ကိုေပးပါ။ အကီႏိုတို႕ ငယ္ငယ္က စက္ဘီးစီးသင္သလိုပါပဲ။ ေနာက္ကေနလိုက္တြန္းၿပီး ထိမ္းေပးေနလို႕ကေတာ့ တသက္လံုးဘယ္ေတာ့မွ တတ္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ ေခ်ာ္လဲခ်င္လဲပါေစ ဒူးၿပဲခ်င္ၿပဲပါေစ လြတ္ေပးလိုက္ပါ ။ ဒီလိုပါပဲ သားသမီးေတြ အေနနဲ႕ကလည္း မိဘေတြေၿပာတိုင္း ကန္႕လန္႕တိုက္ဖို႕၊ ေခါင္းၿငိမ့္ဖို႕မလိုပါဘူး။ ဘုရားသခင္က အကီႏိုတို႕ တေယာက္ဆီတေယာက္ဆီရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ထဲကို စဥ္းစားႏုိုင္တဲ့ ဦးေႏွာက္တခုထည့္ေပးသလို နားလည္ေပးႏိုင္တဲ့ ႏွလံုးသားလည္းထည့္ေပးထားပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စဥ္းစားပါ ၿပီးရင္ ခံစားနားလည္ေပးပါ။ အကီႏိုဆို ဆယ္တန္းေအာင္ခါစက ကြန္ပ်ဴတာတကၠသိုလ္မတတ္ခ်င္ပါဘူး။ အီကိုတက္ၿပီး Manger လုပ္ခ်င္တယ္လို႕ေတြးဖူးပါတယ္။ ဒါေပမဲ့လည္း အကီႏို အေမလမ္းညြန္တဲ့ ဒီလမ္းေၾကာင္းမွာေပ်ာ္ေမြ႕ၿပီး ရုန္းမထြက္ခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ ဒီလိုပါပဲ တခ်ိဳ႕ကိစၥေတြမွာ အကီႏို အေမလက္မခံႏိုင္တဲ့ အရာေတြကို အကီႏိုကနားလည္ေအာင္ရွင္းၿပၿပီး အက်ိဳးအသင့္အေၾကာင္းသင့္ေဆြးေႏြးၿပီးမွ ေလ်ာက္လွမ္းခဲ့တာပါ။ဒါေၾကာင့္ သင္တို႕ေလ်ာက္တဲ့လမ္းေတြမွာ ေကာင္းကင္ကိုၿမင္ဖူးခဲ့လား၊ ဆူးခလုတ္ေတြတက္နင္းဖူးသလား..
.
July 13th, 2010 at 6:09 am
အင္း မိဘ ေတြ ေနရာက ဆိုရင္ လည္း …ဆယ္တန္းေအာင္ ရင္ သူတို့ သိပ္ျကိုက္တဲ့ လိုင္း အစား ကေလးေတြ တစ္သက္လံုး လိုက္စားရမယ့္ လိုင္းကို သူတို့ ဝါသနာ ပါတဲ့၊ သူတို့ စိတ္ခ်မ္းသာ မယ့္ လိုင္းကို ေရြးခိုင္းတာ မ်ိုး … အိမ္ေထာင္ဖက္ ဆိုရင္လဲ သူတို့ ျကိုက္တဲ့ လူ အစား ကိုယ္တိုင္ေပါင္းရမယ့္ ကေလးေတြ ဘာသာ ျကိုက္တဲ့သူ ကို ယူခိုင္းတာ မ်ိုး … ကို ေမတၱာ ေရွ့ ထားျပီး သတိတရ ထည့္သြင္း စဉ္းစား တိုက္တြန္း သင့္ပါ တယ္။